Bij de jongste drie verkiezingen zijn vele kiezers aan onze deur voorbijgelopen. Kiezers die alles te winnen hebben bij een sterke sociale politiek, maar die dit misschien niet zo ervaren. Juist daarom moeten we ervoor zorgen dat iedereen zijn plichten ernstig neemt, dat iedereen bijdraagt naar zijn of haar mogelijkheden. In het verleden hebben we al te vaak eenzijdig gehamerd op bijdragen aan het systeem en onvoldoende op een juiste besteding van het geld. Als socialisten moeten we de balans tussen ‘geven’ en ‘krijgen’ opnieuw in evenwicht brengen. We gaan daarom resoluut de strijd aan tegen sociale en fiscale misbruiken.

We hebben soms te weinig oog voor de immateriële aspecten van welvaart en welzijn, economische groei en sociale bescherming. Wanneer het over hun job of hun pensioen gaat, zijn mensen niet alleen begaan met de cheque op het einde van de maand. Ze stellen zich ook praktische vragen over welzijn op het werk, combinatie met het gezinsleven, huisvesting, veiligheid van de leefomgeving… Ook in die dagelijkse zorgen moeten mensen ons (h)erkennen als een betrouwbare partner en gids.

We moeten ons offensiever en actiever onderdompelen in domeinen die een directe impact hebben op het waardenkader van mensen: gemeenschapsleven, omgangsvormen, sociale en fysieke veiligheid, leefomgeving. We moeten ons ook duidelijk laten horen in het debat over de gekleurde samenleving. Diversiteit en migratie vergen klare standpunten. Wie kansen krijgt, moet ze ook grijpen.

We zijn voor meer Vlaanderen, maar bedanken voor een Vlaanderen waarin het liberale eenheidsdenken de toon aangeeft. Sterke regio’s met een hoge graad van beleidsautonomie zijn niet in tegenspraak met ons solidariteitsverhaal. Pijlers van een sterker Vlaanderen zijn voor ons: minder regelneverij, meer investeringen in talent en een open en solidaire samenleving.

Samenleven leer je thuis. Gevoelens van cohesie en insluiting, welzijn en geluk worden daar gevormd. Het is ook in het gezin, in welke samenstelling dan ook, dat principes van wederkerigheid en herverdeling het meest concreet ervaren en als vanzelf beleden worden. Het is hier dat we de vonk van onze sociale boodschap moeten doen aanslaan.

We moeten (h)erkend worden als actuele en relevante politieke factor door iedereen die in de voorhoede loopt en de toekomst mee vorm geeft. Concreet kunnen we op een creatieve en gedurfde manier banden smeden met mensen en groepen die zowel op het economische, technologische, culturele, ethische als sociale vlak innovatief en ondernemend zijn. Zo zijn ondernemers die oog hebben voor de maatschappelijke context, onze objectieve bondgenoten.

We moeten onze antennes aanscherpen en onze structuren opengooien. Daarbij moeten we erover waken dat we niet verdrinken in over-organisatie. We hebben niet méér vergaderingen of extra structuren nodig, wel meer verbeeldingskracht, scouttalent en mobiliteit. Voor elk uur dat onze mandatarissen en militanten in een vergader- of commissiezaal doorbrengen, zouden ze een uur op werkbezoek moeten gaan.